Η γραμματική του αναστοχασμού απευθύνεται σε επαγγελματίες ψυχικής υγείας, εκπαιδευόμενους και αναγνώστες που ενδιαφέρονται για την ψυχοθεραπεία ως σύνθετη ανθρώπινη και σχεσιακή εμπειρία. Διερευνά τον αναστοχασμό ως δρόμο σύνδεσης με τον εαυτό, τον άλλον, το σώμα και το συναίσθημα, αλλά και ως πρακτική χειραφέτησης από τους κυρίαρχους λόγους που καθορίζουν ποιοι τρόποι ύπαρξης αναγνωρίζονται και ποιοι αποκλείονται. Υποστηρίζει επίσης μια πολιτική θέση: η ψυχοθεραπεία ως πράξη δεν είναι ουδέτερη, καθώς ασκείται μέσα σε ένα σύστημα που «ιατρικοποιεί» την ανθρώπινη εμπειρία, αποσυνδέοντας την ψυχική δυσφορία από τις κοινωνικές, ιστορικές και πολιτικές της συνθήκες. Η αναστοχαστική πράξη αντιστέκεται σε αυτή την αποσύνδεση και συνδέει την ατομική απελευθέρωση με τη συλλογική χειραφέτηση.
Ο αναστοχασμός έχει τη δύναμη να απελευθερώνει -έστω εν μέρει από τα δεσμά της κυρίαρχης αφήγησης, αποκαλύπτοντας νέες δυνατότητες και εναλλακτικές ιστορίες για ελευσόμενα και απρόβλεπτα μέλλοντα. Σε αυτό το ταξίδι, ο θεραπευτής δεν θα πάψει ποτέ να είναι ένας συν-οδοιπόρος στην αναζήτηση των απαντήσεων που επιθυμεί ο θεραπευόμενος, προκειμένου να ανακουφιστεί από την αγωνία και τον ανθρώπινο πόνο που προκαλεί η απώλεια ανθρώπων, ζώων, αντικειμένων, προσδοκιών και επιθυμιών. […]
Η ψυχοθεραπεία δεν είναι -και δεν οφείλει να είναι πάντα αποτελεσματική. Μπορεί να είναι παρηγορητική, ανακουφιστική ή ακόμα και ένα τοπίο που χωρά και αντέχει τη δυσκολία των ανθρώπων να αλλάξουν.
(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)