η αναζήτηση της ευτυχίας


Featured Video Play Icon

Πριν από χρόνια έτυχε να διαβάσω την αέναη  ευφορία ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο του Πασκάλ Μπυρκνέρ,  στο οποίο ο Γάλλος  φιλόσοφος  αμφισβητεί τον κυρίαρχο λόγο  περί  της αναζήτησης της ευτυχίας στον σύγχρονο δυτικό κόσμο. Αυτή η αναζήτηση ακριβώς επειδή είναι  αέναη, δηλαδή ατελείωτη, χαρακτηρίζεται από πλεονεξία και τεράστια αγωνία και δεν μπορεί να οδηγήσει στην πραγματική ευτυχία.

Ο δυτικός άνθρωπος, που θα μπορούσε να ονομαστεί και  homo happiness,  δηλαδή ακριβώς  κάποιος και κάποια σαν   εμάς, είναι το τυπικό δείγμα  του ανθρώπου που προσπαθεί να εξοβελίσει τη μοναξιά του, τη λύπη  και τη ματαίωση που δεν αποτελούν παρά μονάχα φυσικά γεγονότα σε μια αλληλουχία στιγμών και εμπειριών, αναζητώντας σε κάθε στιγμή της ύπαρξης του να ικανοποιήσει το μέγιστο καθήκον της εποχής μας, δηλαδή το να είναι ευτυχισμένος.

Σε αυτή τη προσπάθεια όλα  νομιμοποιούνται: το κυνήγι του κέρδους, οι ουσίες, ο κυνισμός, ο εγωκεντρισμός και  ο ανταγωνισμός, η αλλαγή της εικόνας ή η μετατροπή μας από σώμα σε εικόνα, ο εθισμός στο διαδίκτυο κ.α.

Στο τέλος παραμονεύει αυτό που ήταν αναπόφευκτο εξαρχής να συμβεί,  για τον  άνθρωπο που   έχει ανταλλάξει  τη φυσικότητα των συναισθημάτων με  το περιτύλιγμα του καταναλωτισμού. Απλά θα καταλήξει ένα γρανάζι σε μια απρόσωπη μηχανή ή θα βυθιστεί στην κατάθλιψη και στην απομόνωση. Εν τω μεταξύ  όσοι έγκαιρα υποψιάζονται την παγίδα   χλευάζονται  ή οδηγούνται στον αποκλεισμό.

Αλλά ευτυχώς οι ποιητές είναι πάντα εδώ για να μας θυμίζουν την ουσία της ζωής.

και με τα πιο μικρά..

Και με τα καθημερινότερα των καθημερινών.

Μου φτάνει που οι εβδομάδες έχουν Κυριακές

Μου φτάνει που τα χρόνια φυλάνε Χριστούγεννα για το τέλος τους. 

Που οι χειμώνες έχουν πέτρινα, χιονισμένα σπίτια. 

Που ξέρω ν’ ανακαλύπτω τα κρυμμένα πετροράδικα στις κρυψώνες τους

.Μου φτάνει που μ’ αγαπάνε τέσσερις άνθρωποι.

Πολύ…

Μου φτάνει που αγαπάω τέσσερις ανθρώπους.

Πολύ…

Που ξοδεύω τις ανάσες μου μόνο γι’ αυτούς.

Που δεν φοβάμαι να θυμάμαι.

Που δε με νοιάζει να με θυμούνται.

Που μπορώ και κλαίω ακόμα.

Και που τραγουδάω… μερικές φορές…

Που υπάρχουν μουσικές που με συναρπάζουν.

Και ευωδιές που με γοητεύουν…

Οδυσσέας Ελύτης

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *