Τελικά ποιος μιλά; Εμείς για το θυμό μας ή ο θυμός για εμάς;


Featured Video Play Icon

πότε θυμώσαμε για τελευταία φορά και ο θυμός μας οδήγησε στο όριο και όχι στην καταστροφή; Πότε μιλήσαμε εμείς για το θυμό μας και πότε μίλησε εκείνος για εμάς;

Συχνά θυμώνουμε με ένα τρόπο που καταστρέφει τόσο εμάς όσο και τους ανθρώπους τριγύρω μας, αφού τον εκφράζουμε με τη βία. Ο θυμός έρχεται σαν μια φυσική αντίδραση στη ματαίωση, την προσβολή, την προδοσία ή την παραβίαση. Ωστόσο ενώ ο προορισμός του είναι να μας κινητοποιήσει για να αυτοπροστατευτούμε, συχνά τον στρέφουμε ενάντια στον εαυτό μας, μέσα από την αυτοκαταστροφή, γιατί όταν χάνουμε τον έλεγχο αυτό ποτέ δεν αφορά μόνο τους άλλους ανθρώπους.

Στο πρώτο μου βιβλίο το ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΆΓΝΩΣΤΗ ΛΥΠΗ, ο θυμός με είχε απασχολήσει πολύ, ιδιαίτερα όταν συνοδεύεται από τη στέρηση, τη θλίψη και τη μοναξιά. Τότε ο θυμός γίνεται οργή και πραγματικά μας οδηγεί σε ανεπεξέργαστες εκρήξεις, ενδεχομένως και στην βία. Ίσως η μοναδική λύση για να αποφύγουμε την οργή θα ήταν να φροντίσουμε τις εσωτερικές πλευρές του εαυτού που θυμώνουν και να αναζητήσουμε ένα πεδίο διαλόγου για να τον εκφράσουμε και να τον κατανοήσουμε αλλά αυτό προϋποθέτει μια σύνδεση με τον εαυτό μας και τις ανάγκες μας.

Ωστόσο πάντα υπάρχει η δυνατότητα να μετακινηθούμε και να αποδεχτούμε τον θυμό σαν ένα συναίσθημα που μπορεί να εκφραστεί φυσικά χωρίς ένταση, διεκδικώντας την αποκατάσταση και τη δικαιοσύνη.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *