Βασικές συμβουλές για την προετοιμασία και τη βελτιστοποίηση των προϋποθέσεων για τον συνεργατικό διάλογο, βασισμένες στις ιδέες της Harlene Anderson, Ph.D.

Τόσο η  πρόσκληση σε συμμετοχή,  όσο και η συνέχιση  του συνεργατικού διαλόγουαπαιτεί μια αλλαγή στον προσανατολισμό.

Ο προσανατολισμός βασίζεται σε παραδοχές που προέρχονται από την θεωρία του μεταμοντερνισμού και άλλες σχετικές θεωρίες.
Οι συνθήκες για συνεργατικό διάλογο καθώς  και η στάση εκείνου που απευθύνει την πρόσκληση σε συνεργατικό διάλογο προέρχονται από τις παρακάτω παραδοχές:

  • Οι συνθήκες διαπλέκονται, καμιά  δεν μπορεί να σταθεί μόνη της.
  • Η αλλαγή στον προσανατολισμό οδηγεί με φυσικό τρόπο τις δράσεις που προσκαλούν σε  συνεργατικό διάλογο.
  • Ο διάλογος δεν απαιτεί συγκεκριμένα  προσωπικά χαρακτηριστικά ή επαναλαμβανόμενες δεξιότητες.

Ο διάλογος απαιτεί συνεργατικό σχέδιο.

  • Η συνεργατική σχεδίαση είναι μέρος της διαδικασίας της συν-δημιουργίας καινοτομίας  στο νόημα, την κατανόηση και τη δράση.
  • Η συνεργατική σχεδίαση απαιτεί την πρόσκληση, τη μάθηση και τον σεβασμό στην  εμπειρία του άλλου ατόμου.
  • Κάθε διάλογος είναι μοναδικός  για τους συμμετέχοντες, τις καταστάσεις, τις περιστάσεις και την ημερήσια διάταξη.
  • Ο διάλογος είναι μια φυσική, αυθόρμητη δραστηριότητα που πραγματοποιείται κάθε στιγμή.
  • Μπορείτε να προετοιμαστείτε  για  διάλογο, αλλά δεν μπορείτε να σχεδιάσετε ή να προ-κατασκευάσετε τον διάλογο.
  • Ο διάλογος δεν μπορεί να γίνει σε στάδια, η διαδικασία του διαλόγου δεν είναι διαδοχική ή επαναλαμβανόμενη.
  • Ο διάλογος δεν μπορεί να “εφαρμοστεί”, ενορχηστρωθεί ή να αποτελέσει αντικείμενο διαχείρισης.

Οι διαφορές είναι κρίσιμης σημασίας για τον διάλογο.

  • Οι διαφορές, όπως στην  ένταση, τη σαφήνεια, την αβεβαιότητα κλπ είναι απαραίτητες για έναν παραγωγικό διάλογο.
  • Ο διάλογος είναι πολυδιάστατος.
  • Κάθε συνάντηση – σχέση και συζήτηση – είναι μέρος του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος των συμμετεχόντων.
  • Ο διάλογος συνεπάγεται την πολλαπλότητα των φωνών, των παρόντων και των απόντων.
  • Το πλαίσιο είναι το σκηνικό για τον διάλογο: Το ιστορικό, πολιτιστικό, οργανωτικό, σχεσιακό πλαίσιο.

Ο διάλογος απαιτεί:

  • To να μιλάς, να ακούς και να αποκρίνεσαι.
  • Την πλήρη εμπιστοσύνη και την ικανότητα να είσαι ανοικτός  στην άλλη άποψη  και τη διαφορετικότητα.
  • Να μην υποθέτεις ότι ξέρεις τι εννοεί το άλλο άτομο, να μην συμπληρώνεις τα κενά ή τα στοιχεία της ιστορίας του άλλου ατόμου με ότι πιστεύεις ότι είναι πίσω από την ιστορία.
  • Να ελέγχεις για να βεβαιωθείς  ότι έχεις  κατανοήσει την οπτική γωνία του άλλου όσο καλύτερα μπορείς. Η κατανόηση δεν σημαίνει συμφωνία.
  • Χρόνο για εσωτερική και εξωτερική συζήτηση.
  • Χρόνο για εσωτερικούς  και εξωτερικούς αναστοχασμούς.
  • Παύσεις και σιωπές. Παρέχουν ευκαιρία για προβληματισμό, εσωτερική συζήτηση και προετοιμασία για ομιλία.

σημ: Το κείμενο ανακτήθηκε από τη σελίδα του Κωνσταντίνου Μπλέτσου

https://bletsos.net/%CF%84%CE%B9-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%BF-%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82-%CE%B4%CE%B9%CE%AC%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%BF%CF%82/

Related Posts

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *