φροντίδα και αγάπη στον ευάλωτο εαυτό

  • από
Featured Video Play Icon

φροντίδα και αγάπη στον ευάλωτο εαυτό

“Αντιλαμβάνομαι, πάντως, ότι στην παρούσα συγκυρία πολλά συναισθήματά μας είναι αντιφατικά: άλλα προσκαλούν στην απομόνωση, την εσωστρέφεια και την ενδοσκόπηση και άλλα στην εξωστρέφεια και την αναζήτηση συνδέσεων.

Σε προσωπικό επίπεδο, αυτό δεν με τρομάζει, μάλλον το αντίθετο, οι αντιφάσεις μου με γοητεύουν, μου θυμίζουν συνεχώς ότι μέσα μου κατοικούν πολλοί εαυτοί και ξέρω ότι αυτός ο πόλεμος είναι που οδηγεί στο καινούργιο.

Ο Ηράκλειτος έλεγε για τον πόλεμο ότι είναι «πατήρ πάντων», ότι εγκυμονεί μεταβολές, ότι είναι ο μοναδικός δρόμος να αλλάξουμε όχι μόνο εμείς αλλά και ο κόσμος. Συνεπώς, ελπίζω και επιδιώκω συχνά αυτό τον πόλεμο, αρκεί να μην είναι αιματηρός, αρκεί να είναι δημιουργικός και τα «θύματά» του να παραμένουν ζωντανά και ασφαλή.

Όταν όμως ο πόλεμος που διεξάγεται μέσα μας, ο εσωτερικός, συναντιέται με έναν «πόλεμο» που συμβαίνει στο πλαίσιο που μας περιβάλλει, τότε υπάρχει ο κίνδυνος η ελπίδα να χαθεί! ”

ξεκινώ με αυτό απόσπασμα από την ΟΝΕΙΡΟΤΟΠΙΑ, καθώς με αυτό το βίντεο θα ήθελα να μας προσκαλέσω να συνδεθούμε δίχως φόβο με την πλευρά του εαυτού που μας επικρίνει, βομβαρδίζοντας μας συχνά με έντονες σκέψεις, με αμφιβολίες για τις επιλογές μας. Αυτός ο εαυτός μοιάζει στα αλήθεια σκοτεινός, μια  απειλητική σκιά που έχει δημιουργηθεί  μέσα στα χρόνια  από τις επικριτικές φωνές των σημαντικών άλλων, από τις ματαιώσεις μας, τις αποτυχίες μας, τις ενοχές μας, τους φόβους μας.

Προσωπικά καθώς ακούω στο μυαλό μου μια επικριτική σκέψη η αλήθεια είναι πως δεν αναγνωρίζω αμέσως  από έρχεται η φωνή ή με ποιο πρόσωπο συνδέεται.

Να είναι άραγε κάποιος από τους δασκάλους που με  επέκριναν, (όχι και λίγο είναι η αλήθεια!) στο σχολείο; Να είναι η  φωνή της φοβερής και απίστευτα δυνατής και σκληρής γιαγιάς μου; Να είναι οι δικές  μου αποτυχίες; Ποιος ξέρει;

Άλλες φορές  κατορθώνω να συνδεθώ  μαζί του, να τον αναγνωρίσω και να ξεκινήσω ένα εσωτερικό διάλογο, να καταλάβω σε τι με προσκαλεί  και  τι είναι αυτό που χρειάζεται.

Άλλες φορές πάλι προσπαθώ να αποδιώξω τις φωνές που με επικρίνουν με την άρνηση και την απώθηση και τότε νοιώθω πως  η σκιά γίνεται πιο πεισματική, μεταμορφώνεται σε θλίψη ή θυμό.

Το πιο όμορφο είναι όταν μπορώ και μετασχηματίζομαι, όταν  αντιλαμβάνομαι τη διαφορά ανάμεσα στο  έλλειμα και την ενοχή ή την επίκριση  και  αλλάζω.

Το βίντεο μιλά για τα δύσκολα συναισθήματα που συνδέονται με την αυτό-επίκριση, για τη ντροπή   και τη μοναξιά που υπάρχει καθώς  ακούμε αυτές τις φωνές και νιώθουμε ανυπεράσπιστοι/ες , μονάχες και μόνοι μας.

Η συντροφικότητα, ο εμπλουτισμός του εσωτερικού μας διαλόγου με άλλες φωνές που συνδέονται με τα αποθέματα και την καταξίωση, η πρόσκληση σε σημαντικούς άλλους που μας αγαπούν και το μοίρασμα μαζί τους είναι  δρόμοι  και μονοπάτια που οδηγούν στην ίαση και την ανακούφιση. Κυρίως όμως η κατανόηση των αναγκών του επικριτικού μας εαυτού και της ευαλωτότητας του μέσα από μια διαδρομή αυτογνωσίας είναι ίσως το πιο σπουδαίο  από όλα!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *