Σίγουρα, υπάρχει μια στιγμή που όλοι και όλες μας βγαίνουμε και λέμε το «όμως εγώ». Δεν διεκδικούμε τότε μια απόλυτη ταυτότητα, αλλά το δικαίωμά μας να αρθρώσουμε τη διεκδίκηση της ταυτότητας ως λόγο πολιτικό και την ανάδειξη της ρευστότητάς της ως ουσιαστική κριτική στην κοινωνική κανονιστικότητα.. Δεν υπάρχει, δηλαδή, μια τελική ταυτότητα και γύρω από αυτήν ένα πριν και ένα μετά – ένα πριν την αποδεχθούμε και ένα αφού την υιοθετήσουμε. Όχι, δεν είναι έτσι γραμμικός ο χρόνος της ταυτότητας, δεν είναι ο χρόνος μιας κατάκτησης. Υπάρχει, όμως, η στιγμή που ξεκινάς να λες: «Κάτι θα αρθρώσω, κάπως θα συνειδητοποιήσω πώς συντέμνονται οι ταυτότητές μου με τον άλλον, κάπως θα μιλήσω διαφορετικά ακόμα και για τον ίδιο το χρόνο εντός του οποίου εκφράζω αυτή τη στιγμή μια θέση»

με αφορμή τα τρία χρόνια που πέρασαν από την αυτοκτονία του Νικόλα στην Αργυρούπολη, που υπέστη ομοφοβικό ρατσισμό, ένα συλλογικό άρθρο που γράψαμε με μια ομάδα συναδέλφων στις 20 Ιουλίου 2018 στο tvxs