Ξύπνησα στις 5 το πρωί, την ώρα που γίνονται οι πιο πολλές αυτοκτονίες, νιώθοντας το στήθος έτοιμο να σκάσει, φορτωμένο με όλο το βάρος του ουρανού, των άστρων, και του γαλαξία. Άρπαξα το βιβλίο της Σάρα Κέιν από το κομοδίνο κι άρχισα να διαβάζω φωναχτά τους εξορκισμούς της, που όσο κι αν δεν είχαν βοηθήσει την ίδια, σε μένα επιδρούσαν σαν βάλσαμο, καθώς μπορεί να μην έδιωχναν τη λύπη μακριά, έφτιαχναν όμως ένα τείχος προστασίας στις άσχημες αυτοκαταστροφικές μου σκέψεις. Με κάποιο τρόπο το ήξερα πως λυπόμουν για μένα, λυπόμουν για όσα είχα ζήσει ο μπαμπάς και η μαμά, λυπόμουν για όσα μπορούσα να έχω ζήσει αν δεν είχαν συμβεί όλα όσα συνέβησαν, όμως δεν μπορούσα να αλλάξω τίποτα. Το μόνο που μπορούσα να κάνω για άλλη μια φορά ήταν να πάρω ένα βιβλίο και να περιμένω να έρθει το πρωί.

το βιβλίο επιθυμεί όχι μόνο να αμφισβητήσει την ιδέα της κυρίαρχης αφήγησης, αλλά να προσκαλέσει σε μια σύνδεση με πολλές διαφορετικές εκδοχές του εαυτού. Προσωπικά με ενδιαφέρει να διερευνήσω τις διαφορετικές υποκειμενικές εκδοχές μιας ιστορίας και βρίσκω συναρπαστική την ιδέα της Rebecca Solnit που λέει ότι κάθε από κυρίαρχη ιστορία «ρέει ένα πλήθος από ιστορίες»

Η ανάγνωση ενός βιβλίου είναι μια δημιουργική πράξη όπως δημιουργική πράξη είναι και η συγγραφή του όπως δημιουργική είναι η μεταβίβαση σε μία σχέση ψυχοθεραπείας.
Η ανάγνωση ενός βιβλίου σου γεννάει όνειρα, το βιβλίο του Ηλία Γκότση είναι ένα βιβλίο που γεννάει όνειρα, είναι το ίδιο ένα ονειρικό βιβλίο.

Ηλίας Γκότσης Κοινωνιολόγος – Οικογενειακός Ψυχοθεραπευτής & Επιστημονικά Υπεύθυνος Τμήματος Εκπαίδευσης ΟΚΑΝΑ, αφηγείται στην Κρυσταλία Πατούλη και το Tvxs.gr, τη δημιουργική εμπειρία –από την ιδέα

Load More