Σε αυτό το απόσπασμα από την αυτοβιογραφία της, «Nothing Left to Give», η ψυχολόγος Shannon Swales καταγράφει την πορεία της προς την επαγγελματική εξουθένωση και την επιτυχή επιστροφή της στην υγεία και την ισορροπία.
της Shannon Swales
Μετάφραση και Επιμέλεια Άρθρου: Κατερίνα Κατρατζή, ψυχολόγος-εκπαιδευόμενη συστημική ψυχοθεραπεύτρια
Εισαγωγή
Τι μορφή παίρνει η επαγγελματική εξουθένωση των επαγγελματιών ψυχικής υγείας και ποιος ο ρόλος της ευθύνης της θεραπεύτριας; Πόσο εξοικειώμέν@ είμαστε με ένα παρόμοιο μοίρασμα της συγγραφέως και επαγγελματία ψυχικής υγείας σε σχέση με συναισθήματα ανημπόριας, απελπισίας και αδυναμίας που μπορεί να αναδύονται μέσα από το ρόλο της θεραπεύτριας; Αναλογίζομαι σε σχέση με το πόσο εξοικειωμέν@ είμαστε με το βίωμα της ενοχής, του στρες, της κόπωσης συμπόνιας, της θλίψης, της αίσθησης ανεπάρκειας καθώς λαμβάνουν εκτεταμένο χώρο στους εσωτερικούς μας διαλόγους και στις εποπτικές μας συνομιλίες. Παρόλα αυτά αποσιωπούνται στο δημόσιο λόγο, έχοντας παράλληλα ένα ηχηρό αποτύπωμα τόσο στ@ συστημικ@ επαγγελματίες όσο και στη θεραπευτική διαδικασία καθώς και τα ίδια τα θεραπευόμενα άτομα. Ποιο είναι εκείνο το σημείο που μπορεί να λειτουργήσει προειδοποιητικά για το ότι κάτι χρειάζεται να φροντιστεί περαιτέρω και να προσεγγιστεί με περισσότερη αυτοσυμπόνοια; Παράλληλα, αισθάνομαι πως είναι αναγκαία η διεύρυνση του πεδίου κατανόησης όχι μόνο προς μια κατεύθυνση με όρους μιας ψυχολογικοποιημένης και ατομοκεντρικής περιγραφής αλλά και προς τη συμπερίληψη ευρύτερων μακρο-κοινωνικών, πολιτικών παραγόντων.
Σε αυτό το απόσπασμα από την αυτοβιογραφία της, «Nothing Left to Give», η ψυχολόγος Shannon Swales καταγράφει την πορεία της προς την επαγγελματική εξουθένωση και την επιτυχή επιστροφή της στην υγεία και την ισορροπία.
Ημερολόγιο 1: Προειδοποιητικά σημάδια – 15 Ιανουαρίου 2021
Δεν μου έχει μείνει πια τίποτα να δώσω. Νόμιζα ότι το διάλειμμα των Χριστουγέννων ίσως να βοηθούσε, αλλά δεν βοήθησε. Είμαι ακόμα εξαντλημένη, περισσότερο από ποτέ, και δεν μπορώ να πιστέψω ότι το λέω αυτό, αλλά νιώθω σαν να κάνω απλώς μηχανικά τις κινήσεις της φροντίδας, ότι «προσποιούμαι ότι νοιάζομαι», κάτι που είναι τόσο φρικτό να το λέω. Πραγματικά νοιάζομαι για τους πελάτες* μου· απλώς μου είναι δύσκολο να κάνω αυτή τη δουλειά.
Η κατάσταση χειροτερεύει. Σήμερα είχα μια συνεδρία με έναν πελάτη. Έναν πελάτη με πολλαπλές τρέχουσες κρίσεις και τραύματα του παρελθόντος που δεν έχει ακόμα επεξεργαστεί, μια περίπτωση που αποτυπώνει το μεγαλύτερο μέρος του φόρτου εργασίας μου. Αυτή η συνεδρία με έχει καταρρακώσει.
Ντρέπομαι να παραδεχτώ ότι το μυαλό μου ήταν σχεδόν εντελώς αποσυνδεδεμένο από τον πελάτη καθ’ όλη τη διάρκεια της συνεδρίας. Το μυαλό μου ήταν διασκορπισμένο:
Δεν ξέρω αν μπορώ να βοηθήσω πια αυτόν τον πελάτη.
Μακάρι αυτός ο πελάτης να έκανε ό,τι θα βοηθούσε, αντί να μιλάει απλώς γι’ αυτό όλη την ώρα.
Νιώθω τόσο εκτός των δυνατοτήτων μου.
Δεν ξέρω αν μπορώ να συνεχίσω να κάνω αυτού του είδους την εργασία.
Δεν μπορώ να φύγω· τόσοι πολλοί άνθρωποι εξαρτώνται από μένα.
Νιώθω τόσο παγιδευμένη.
Πρέπει να επικεντρωθώ στην πελάτισσά μου αυτή τη στιγμή. Δεν είναι σωστό να είμαι μπλεγμένη με τα δικά μου προβλήματα.
Για αυτή την πελάτισσα, η μία κρίση διαδέχεται την άλλη.
Δεν θα τελειώσει ποτέ.
Δεν έχω τίποτα άλλο να προσφέρω σε αυτό το άτομο.
Νιώθω σαν να λειτουργώ σε αυτόματο πιλότο. Είμαι εδώ, αλλά δεν είμαι εδώ.
Είναι δύσκολο να ξέρω αν αυτή η πελάτισσα θα είναι ασφαλής.
Αυτή η πελάτισσα αξίζει έναν ψυχολόγο που μπορεί να τη βοηθήσει.
Θέλω να τελειώσει αυτή η συνεδρία.
Ποτέ πριν δεν ήμουν τόσο αποστασιοποιημένη, και ξέρω ότι την απογοήτευσα. Μια σκέψη μου ήρθε στο μυαλό αμέσως μετά το τέλος της συνεδρίας μας – εσύ είσαι αυτή η πελάτισσα!
Έμεινα αμέσως έκπληκτη, καθώς, θεωρητικά, δεν μοιάζουμε καθόλου και δεν μοιραζόμαστε ούτε παρόμοιο παρελθόν, ούτε τρέχουσες καταστάσεις ζωής, ούτε προσωπικότητες, ούτε τραύματα ή ακόμα και τρόπους προσέγγισης της ζωής. Παρά την άμεση διαφωνία μου με αυτή τη σκέψη, αυτή επαναλήφθηκε… εσύ είσαι αυτή η πελάτισσα!
Ακριβώς εδώ, ακριβώς τώρα, ενώ αναλογίζομαι αυτή τη συνεδρία, εξακολουθώ να απορρίπτω αυτή τη σκέψη, αυτή τη συνειδητοποίηση. Δεν είμαι αυτή η πελάτισσα. Το μυαλό μου λέει:
Οι εμπειρίες αυτής της πελάτισσας, παρελθούσες και παρούσες, είναι πολύ πιο περίπλοκες από τις δικές μου.
Αυτή η πελάτισσα έχει βιώσει πολλαπλά τραύματα, κατάθλιψη και ψυχοπιεστικούς παράγοντες στην εργασία και την προσωπική της ζωή.
Εγώ δεν έχω ούτε το μισό από όλα αυτά… αλλά ίσως οι ομοιότητες να βρίσκονται στον τρόπο που εκδηλώνεται ο πόνος, όχι στα γεγονότα που τα προκαλούν.
Τώρα, αυτό με έκανε να σταθώ και να ακούσω. Παρά τις αξιοσημείωτες διαφορές μας, ο πόνος μας έχει όντως ομοιότητες. Και οι δύο γυρνάμε σε κύκλους, παραμένοντας κολλημένες σε καταστάσεις που δεν είναι υγιείς για εμάς. Και οι δύο έχουμε χάσει τη χαρά στη ζωή μας από αυτά που κάνουμε. Αποσυρόμαστε, κρατιόμαστε απασχολημένες ή καταφεύγουμε σε ουσίες (το φαγητό για μένα) για να αντεπεξέλθουμε. Και οι δύο συνεχίζουμε να πιέζουμε τον εαυτό μας να κάνουμε καλύτερα και να γίνουμε καλύτερες, τόσο επαγγελματικά όσο και προσωπικά. Και οι δύο δυσκολευόμαστε να μιλήσουμε για τα προβλήματά μας σε άλλους. Τα κρατάμε κρυφά. Είμαστε συνεχώς ευερέθιστες και εξαντλημένες. Και οι δύο έχουμε πολύ υψηλά πρότυπα και προσδοκίες από τον εαυτό μας. Η αξία μας εξαρτάται από το τι κάνουμε για να ζήσουμε ή από το ποιοι είμαστε για τους άλλους. Είμαστε βαθιά ανασφαλείς και, ταυτόχρονα, επιθυμούμε ασφαλείς και υποστηρικτικές σχέσεις. Και οι δύο νιώθουμε αποσυνδεδεμένες από τον εαυτό μας. Και οι δύο υποφέρουμε από κρίσεις κατάθλιψης και άγχους. Και οι δύο ονειρευόμαστε να δραπετεύσουμε, να απελευθερωθούμε από την ταλαιπωρία μας. Και οι δύο είμαστε όχι μόνο εξαντλημένες αλλά και έχουμε φτάσει σε σημείο που δεν μας νοιάζει πια τίποτα. Και οι δύο νιώθουμε παγιδευμένες στις ζωές μας.
Γαμώτο! Μοιάζουμε!
Λοιπόν, τι να κάνω με αυτό τώρα;
Ξέρω τι έχω συμβουλεύσει τον πελάτη να κάνει, και αν τα βάσανα μας είναι παρόμοια, πρέπει είτε να αποσυρθώ από την καριέρα μου ως κλινικός ψυχολόγος είτε να κάνω κάποιες σημαντικές αλλαγές στον τρόπο που λειτουργώ αυτή τη στιγμή. Πρέπει να δώσω προτεραιότητα στη φροντίδα του εαυτού μου.
Αλλά είμαι τόσο χάλια;
Ίσως όλα αυτά να είναι απλώς στο μυαλό μου.
Είναι απλώς πάρα πολλά για να τα καταλάβω αυτή τη στιγμή.
Πάρα πολλοί άνθρωποι χρειάζονται τη βοήθειά μου· πρέπει να συνεχίσω να παλεύω.
Πρέπει να επικεντρωθώ στο να κάνω ό,τι είναι καλύτερο για τους πελάτες.
Πρακτική Ευεξίας
Μην καταπιέζεις τις συνειδητοποιήσεις που μπορεί να βιώνεις. Μην τις αμφισβητείς. Μείνε σε αυτό. Δώσε προσοχή. Μπορείς να το κάνεις αυτό μέσα από ένα καθημερινό check-in.
Καθημερινό check-in
Απαντήστε στις ακόλουθες ερωτήσεις για να σας βοηθήσουν να κάνετε ένα check-in με τον εαυτό σας: Τι συμβαίνει μέσα μου αυτή τη στιγμή; Τι νιώθω; Τι σκέφτομαι; Πώς νιώθει το σώμα μου; Κάντε το αυτό τακτικά για να αποκτήσετε αυτό-συνειδητότητα και να είστε σε μια καλύτερη θέση να ανταποκριθείτε σε τυχόν δυσκολίες. Μπορείτε ακόμη και να ξεκινήσετε ένα ημερολόγιο για να καταγράψετε αυτές τις καθημερινές συνειδητοποιήσεις.
Ημερολόγιο
Ξεκινήστε ένα ημερολόγιο για να καταγράφετε τις πρακτικές ευεξίας σας καθ’ όλη τη διάρκεια αυτού του βιβλίου. Η ίδια η διαδικασία της γραφής μπορεί να προσφέρει θεραπευτικές ιδιότητες και μας βοηθά να επιβραδύνουμε, να δώσουμε προσοχή, να κοιτάξουμε μέσα μας, να συνδεθούμε με τον εαυτό μας και να επεξεργαστούμε τις εμπειρίες μας.
πηγή: Pinterest
Ημερολόγιο 3: Σε σοβαρή κατάσταση κόπωσης – 3 Μαρτίου 2021
Από την τελευταία μου καταχώρηση στο ημερολόγιο, έχω αφήσει πίσω μου τη δουλειά και την καριέρα μου. Νιώθω βαθιά ντροπή και ενοχή που άφησα τη δουλειά μου με αυτόν τον τρόπο. Συνέβη τόσο ξαφνικά, τόσο γρήγορα· κανείς δεν το περίμενε. Κατά κάποιον τρόπο, ούτε εγώ το περίμενα, αν και το είχα σκεφτεί αρκετά. Πριν από μια εβδομάδα, στις 25 Φεβρουαρίου 2021, το μυαλό και το σώμα μου μίλησαν για λογαριασμό μου: «Δεν μπορώ να το κάνω πια».
Δεν είσαι αρκετά καλά για να φροντίσεις τους άλλους αυτή τη στιγμή. Άφησέ το αυτό σε όσους μπορούν. Η δουλειά σου είναι να φροντίσεις τον εαυτό σου, και το να αφήσεις τη δουλειά σου είναι φροντίδα για τον εαυτό σου και τους άλλους.
Εκείνη την ημέρα, πήγα στη δουλειά στο ψυχολογικό γραφείο όπου εργαζόμουν για σχεδόν πέντε χρόνια, το Zest Infusion. Όπως και πολλές προηγούμενες ημέρες, ένιωθα εντελώς και απόλυτα εξαντλημένη, συναισθηματικά, διανοητικά και σωματικά. Μαζί με αυτό το συναίσθημα, ένιωθα μια αίσθηση τρόμου, απελπισίας, φόβου, άγχους, αμφιβολίας για τον εαυτό μου και έλλειψης ενδιαφέροντος να προσφέρω φροντίδα σε κανέναν.
Είχα κανονίσει μια συνάντηση για να μιλήσω με τη διευθύντρια του γραφείου, τη Δρ. Ilze Grobler, σχετικά με την ανάγκη να αλλάξω το πρόγραμμά μου για να στηρίξω την ευημερία μου. Ακόμα δυσκολευόμουν να αποφασίσω τι ήθελα να κάνω. Η μείωση του αριθμού των πελατών μου ή η αποχώρησή μου σήμαινε ότι οι πελάτες θα υπέφεραν, αλλά αν συνέχιζα να εργάζομαι όπως μέχρι τότε, εγώ θα υπέφερα. Και οι δύο αποφάσεις συνεπάγονταν πόνο· κανείς δεν θα κέρδιζε. Θυμάμαι ότι ένιωθα πολύ αγχωμένη να μιλήσω με την Ilze για όλα αυτά, όχι λόγω του τι θα έλεγε (ήταν πάντα συμπονετική), αλλά λόγω των φόβων μου για το τι θα σήμαινε αυτό για όλους — για τους πελάτες, για μένα και για την επιχείρηση της Ilze.
Η καρδιά μου ήταν βαριά, και το μυαλό μου επίσης. Ήξερα ότι δεν ήμουν καλά και ότι κάτι έπρεπε να αλλάξει, αλλά πάλευα με την ανάγκη μου να φροντίζω τους άλλους και τον εαυτό μου. Δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσο άσχημα ήταν η υγεία μου μέχρι που βρέθηκα μπροστά στην Ilze, ενημερώνοντάς την για το τι συνέβαινε. Η συμπόνια της Ilze με έκανε να νιώσω αρκετά ασφαλής ώστε να συνδεθώ με τα βάθη του πόνου μου και να ακούσω τι χρειαζόμουν. Ανέφερε ότι γνώριζε έναν ψυχολόγο σε παρόμοια θέση, ο οποίος χρειάστηκε να απομακρυνθεί για λίγο από το επάγγελμα για να φροντίσει τον εαυτό του. Εκείνη τη στιγμή, παραδέχτηκα ότι δεν μπορούσα να συνεχίσω πια. Δεν μπορούσα να πιέσω τον εαυτό μου. Δεν μπορούσα να είμαι παρούσα για τους πελάτες μου. Δεν μπορούσα να παραμερίσω επαρκώς τον πόνο μου και να είμαι παρούσα· χειρότερα, αν το έκανα αυτό, θα δημιουργούσα περισσότερο πόνο για όλους. Έπρεπε να σταματήσω, και έπρεπε να το κάνω αμέσως. Η συμπόνια της Ilze με βοήθησε να βρω αυτό που χρειαζόμουν εκείνη τη στιγμή και να το εκφράσω.
Αναγνωρίζω ότι η συνειδητοποίηση του βάθους του πόνου και της ταλαιπωρίας που βιώνω οφείλεται σε δύο γυναίκες γεμάτες συμπόνια στη ζωή μου, τη Δρ Ilze Grobler και τη Δρ Hayley D. Quinn. Χωρίς αυτές τις γυναίκες, δεν θα μπορούσα να κάνω τα βήματα που έχω κάνει μέχρι τώρα. Ήταν η Hayley και η Ilze που μου είπαν…
Δεν είσαι αρκετά καλά για να φροντίσεις τους άλλους αυτή τη στιγμή. Άφησέ το αυτό σε όσους μπορούν. Η δουλειά σου είναι να φροντίσεις τον εαυτό σου, και το να αφήσεις τη δουλειά σου είναι φροντίδα για τον εαυτό σου και για τους άλλους.
Ίσως, με τον καιρό, καταφέρω να πιστέψω ότι είναι εντάξει να φροντίζω τον εαυτό μου.
Πρακτικές Ευεξίας
Να περιβάλεις τον εαυτό σου γύρω από ανθρώπους που δείχνουν ενσυναίσθηση, δεν κρίνουν, είναι ζεστοί, ευγενικοί και σε ενδυναμώνουν. Αν δεν τους έχεις, βρες τους. Θα καταλάβεις ότι βρήκες κάποιον τέτοιο όταν μπορείς να είσαι ο εαυτός σου όταν είσαι μαζί του. Αν δεν υπάρχει κάποιος στο άμεσο περιβάλλον σας (φίλοι ή οικογένεια), αναζητήστε έναν επαγγελματία. Έν@ επαγγελματίας ψυχικής υγείας (π.χ. ψυχολόγος, σύμβουλος) είναι εκπαιδευμέν@ να παρέχει ένα ασφαλές και υποστηρικτικό περιβάλλον, ώστε να μπορείτε να είστε ελεύθερ@ να είστε ο εαυτός σας, να μοιραστείτε τον πόνο και τα βάσανα σας.
Ο τρόπος με τον οποίο θα το χειριστείτε και ο/η/το επαγγελματίας στον οποίο θα απευθυνθείτε θα εξαρτηθεί από το πού βρίσκεστε στον κόσμο. Στην Αυστραλία, μπορεί να είναι χρήσιμο να επισκεφθείτε πρώτα τ@ γιατρό σας, ένα γιατρό που ειδικεύεται στην ψυχική υγεία, ο οποίος μπορεί να κάνει μια αξιολόγηση και να σας βοηθήσει με παραπομπές σε κατάλληλα εκπαιδευμέν@ς επαγγελματίες. Μπορείτε επίσης να επισκεφθείτε τον παρακάτω σύνδεσμο https://www.healthdirect.gov.au/mental-health-where-to-get-help. Αυτή η σελίδα θα βοηθήσει τους Αυστραλούς αναγνώστες να κατανοήσουν τα επόμενα βήματα για να έρθουν σε επαφή με έναν επαγγελματία.
Αν όλη αυτή η διαδικασία σας φαίνεται τρομακτική, δεν πειράζει, είναι όντως. Φέρτε μαζί σας έναν φίλο, κάποιον που εμπιστεύεστε, ώστε να σας στηρίξει κατά τη διάρκεια της διαδικασίας. Δεν χρειάζεται να ξέρει τι να κάνει· μπορείτε να το ανακαλύψετε μαζί. Με αυτόν τον τρόπο, δεν χρειάζεται να είστε μόν@.
πηγή: Pinterest
Ημερολόγιο 4: Απογοητεύοντας τους άλλους – 10 Μαρτίου 2021
Βλέπω την κόπωσή μου και την αδυναμία μου να εργαστώ σαν να με σπρώχνουν από την άκρη ενός γκρεμού, να πέφτω ελεύθερα στο κενό, με μικροσκοπικές στιγμές που νιώθω να ανυψώνομαι, να πετάω προς κάπου άγνωστο, νιώθοντας ταυτόχρονα φόβο και ελευθερία.
Οι τελευταίες δύο εβδομάδες ήταν εξαιρετικά δύσκολες. Έχω περάσει από μια σπείρα ανακούφισης, που γρήγορα ακολουθείται από παραλυτικό φόβο, ενοχή και ντροπή. Σκέφτομαι συνεχώς ότι απογοήτευσα τους άλλους (τον Ράιαν, τους συναδέλφους και τους πρώην πελάτες μου) και ότι είμαι εγωίστρια που δίνω προτεραιότητα στη φροντίδα του εαυτού μου έναντι των άλλων. Ο φόβος, η ενοχή και η ντροπή υπερισχύουν αυτή τη στιγμή οποιουδήποτε αισθήματος ανακούφισης.
Τα συναισθήματα του φόβου, της ενοχής και της ντροπής ήταν πιο έντονα όταν άτομα για τα οποία νοιάζομαι άρχισαν να μαθαίνουν ότι ήμουν άρρωστη και δεν δούλευα πλέον. Η μέρα που έστειλα το email στους πελάτες και τους συναδέλφους μου για να τους ενημερώσω ότι είχα αποχωρήσει ήταν ιδιαίτερα οδυνηρή. Στην αρχή, δεν μπορούσα να κοιτάξω τα email από πελάτες και συναδέλφ@ς. Η ντροπή και ο φόβος που ένιωθα τότε δεν μου επέτρεπαν να τα διαβάσω. Φοβόμουν ότι θα με μισούσαν. Φοβόμουν ότι θα τους συμβεί κάτι κακό· πίστευα ότι τους είχα απογοητεύσει.
Επιπλέον, ένιωθα ενοχή για τη θέση στην οποία τους έβαλα — το να μην έχουν τακτική, οικεία και αξιόπιστη ψυχολογική φροντίδα. Φοβόμουν ότι θα θυμώσουν μαζί μου, ότι θα πληγωθούν και ότι θα πιστέψουν ότι τους εγκατέλειψα. Ή ένιωθα εγώ η ίδια ότι τους είχα εγκαταλείψει. Δεν μπορώ να απαλλαγώ από αυτά τα συναισθήματα και τις σκέψεις· είναι μόνιμοι σύντροφοί μου.
Παρά το πώς νιώθω ή σκέφτομαι, πρέπει να αντιμετωπίσω αυτές τις επιπτώσεις με τρόπο που να στηρίζει τόσο εμένα όσο και όσους επηρεάζονται. Δεν θέλω να κρυφτώ. Το έχω κάνει αυτό στο παρελθόν. Στα τέλη της εφηβείας μου και στην αρχή της δεκαετίας των 20, βίωνα αυτό που αργότερα αναγνώρισα ως κλινική κατάθλιψη. Εκείνη την περίοδο, δούλευα σε ένα τοπικό εστιατόριο, αναλαμβάνοντας καθήκοντα τόσο ως σερβιτόρα όσο και σε διοικητικές θέσεις. Μια μέρα, σηκώθηκα και έφυγα και δεν επέστρεψα ποτέ. Δεν μίλησα σε κανέναν από τη δουλειά, τους φίλους ή την οικογένειά μου. Όσα άτομα ήταν κοντά μου εκείνη την εποχή ήξεραν ότι κάτι δεν πήγαινε καλά, αλλά εγώ δεν μιλούσα· δεν ήξερα πώς να το κάνω τότε. Ένιωθα βαθιά ντροπή που ήμουν άρρωστη· πίστευα ότι δεν είχα λόγο να νιώθω έτσι. Η ντροπή με κράτησε σιωπηλή. Έχω μάθει πολλά από τότε. Έχω μάθει να μιλάω ανοιχτά, να αντιμετωπίζω τα πράγματα και να αναγνωρίζω ότι ο καθένας μπορεί να αντιμετωπίσει ψυχική δυσφορία και ότι δεν υπάρχει καμία ντροπή στο να έχεις ψυχική ασθένεια. Είμαι ευγνώμων για την εμπειρία της κλινικής κατάθλιψης, καθώς μου έδωσε αυτή τη διδακτική εμπειρία.
Αυτή τη φορά θέλω να είμαι το άτομο που θα αντιμετωπίσει τις συνέπειες, θα μιλήσει ανοιχτά και θα εκτιμήσει τις αντιδράσεις των συναδέλφων και των πελατών μου για την απότομη αποχώρησή μου, κάνοντας αυτό που δεν μπορούσα να κάνω όλα αυτά τα χρόνια πριν. Με αυτή την πρόθεση, είπα στον Ράιαν και στην οικογένειά μου ότι ήμουν άρρωστη και άρχισα να διαβάζω τα email από πελάτες και συναδέλφ@ς.
Η ανάγνωση των απαντήσεων μέσω email από τους πρώην πελάτες μου ήταν ιδιαίτερα δύσκολη. Ένιωσα πολλά συναισθήματα —θλίψη, απώλεια, ευγνωμοσύνη, υποστήριξη, συμπόνια, καλοσύνη και απόγνωση. Οι περισσότερες απαντήσεις ήταν γεμάτες συμπόνια, εκφράζοντας ανησυχία για μένα, λύπη που δεν θα λαμβάνουν πλέον ψυχολογική φροντίδα από εμένα, καθώς και υποστήριξη χωρίς επικρίσεις· πολύ λίγοι πελάτες απάντησαν με αυτό που φοβόμουν (δηλαδή, ότι θα ένιωθαν εγκαταλελειμμένοι, θυμωμένοι και απογοητευμένοι από εμένα). Δεν ήμουν θυμωμένη με όσους ένιωθαν έτσι· χάρηκα που μπόρεσαν να εκφράσουν τα συναισθήματά τους. Ήταν μια δύσκολη περίοδος για όλ@ς.
Παρά τις συντριπτικά συμπονετικές απαντήσεις από όλα τα άτομα, αυτή τη στιγμή, εξακολουθώ να νιώθω επιβαρυμένη από όλα αυτά. Εξακολουθώ να πιστεύω ότι απογοήτευσα τους πρώην πελάτες μου· θα έπρεπε να είμαι αρκετά ικανή για να τους στηρίξω και να τηρήσω τη δική μου πλευρά της σχέσης. Θέλω να τελειώσουν όλα. Θέλω να κρυφτώ στο κρεβάτι και να μην ασχοληθώ με τίποτα. Ακόμα ανησυχώ για την πιθανή βλάβη που μπορεί να υποστούν οι πρώην πελάτες μου, επειδή δεν έχουν ψυχολόγο μέχρι να βρουν νέο. Ανησυχώ για τον φόρτο εργασίας που έχει τώρα η ομάδα της Zest Infusion, και νιώθω άσχημα που δεν μπορώ πλέον να στηρίζω οικονομικά την οικογένειά μου. Νιώθω συντριπτικά υπεύθυνη για τον πόνο και τα βάσανα όλων εξαιτίας των πράξεών μου. Νιώθω σαν να πνίγομαι. Είναι σαν να μην πρόκειται να τελειώσει ποτέ.
Αυτό που με κρατάει πάνω στη ζωή είναι η συνεχής υποστήριξη από εκείνα τα πρόσωπα που με αγαπούν και νοιάζονται ειλικρινά για μένα — τον Ryan, τον Jayd, την Hayley και την Ilze. Μου αρέσει πολύ όταν εμφανίζεται ένα μήνυμα από την Hayley ή την Ilze για να ρωτήσουν πώς τα πάω και το να ξέρω ότι μπορώ να μιλήσω με τον Ryan και τον Jayd όταν περνάω μια δύσκολη στιγμή. Είμαι τυχερή που έχω τη στήριξή τους. Μου δίνει τη δύναμη να συνεχίσω να βάζω τις ανάγκες μου πρώτες, να απομακρυνθώ από το ρόλο της φροντίστριας των άλλων και να επιτρέψω στους άλλους να φροντίσουν εμένα. Με βοηθά να αναγνωρίσω ότι είμαι άρρωστη και δεν είμαι σε θέση να φροντίσω κανέναν αυτή τη στιγμή, και ότι θα ήταν λάθος εκ μέρους μου να το κάνω. Με βοηθούν να επικεντρωθώ στην επιλογή μου να φροντίσω τον εαυτό μου, ενώ παράλληλα κάνω ό,τι χρειάζεται για να ολοκληρώσω τη δουλειά μου. Για παράδειγμα, καθορίζοντας και τηρώντας ένα εφικτό πρόγραμμα για την εκτέλεση των απαραίτητων προπαρασκευαστικών εργασιών ώστε να βοηθήσω τους πελάτες να δουν έναν άλλο ψυχολόγο (π.χ. σύνταξη εκθέσεων προς τους γιατρούς τους, παράδοση φακέλων στους νέους ψυχολόγους και απάντηση στα email των πελατών) και κλείνοντας ραντεβού για τον εαυτό μου το συντομότερο δυνατόν με έναν ψυχολόγο. Εστιάζω σε ό,τι είναι απαραίτητο για να ολοκληρώσω τη φροντίδα των άλλων, φροντίζοντας παράλληλα και τον εαυτό μου.
Είμαι εντυπωσιασμένη από την συντριπτική υποστήριξη που έλαβα από πρώην πελάτες για την υγεία και την ευημερία μου. Πολλά από αυτά τα άτομα ανέφεραν στα μηνύματά τους προς εμένα κάτι στο πνεύμα του «αν υπάρχει κάτι που μου έμαθες, Σάννον, είναι η ανάγκη να δίνω προτεραιότητα στη φροντίδα του εαυτού μου». Είμαι πολύ χαρούμενη που το έμαθαν αυτό από εμένα· με βοηθάει να γνωρίζω ότι έχουν μάθει μια πολύτιμη στρατηγική φροντίδας της υγείας, τη φροντίδα του εαυτού τους. Πέρα από αυτό, οι αντιδράσεις όλων (συμπεριλαμβανομένων των πελατών) μου έδειξαν ότι ακόμα και όταν αυτό που πρέπει να κάνεις τους επηρεάζει, αυτό δεν σημαίνει ότι θα σε μισήσουν. Μπορεί να εκφράσουν τον πόνο τους, αλλά ταυτόχρονα να προσφέρουν φροντίδα και καλοσύνη. Είμαι ευγνώμων που με περιβάλλουν τόσο υπέροχοι άνθρωποι. Η ελεύθερη πτώση σταμάτησε σε αυτές τις στιγμές, και σε αυτό το μεγάλο άγνωστο ένιωσα ανακούφιση και στήριξη.
Πρακτική Ευεξίας
Δεν μπορείς να αλλάξεις ό,τι έχει συμβεί. Η ασθένειά σου θα επηρεάσει τους άλλους. Αυτό δεν σημαίνει ότι είσαι «κακός» άνθρωπος· σημαίνει ότι είσαι άνθρωπος.
Αναγνώρισε και δείξε συμπόνια για οποιαδήποτε αδικαιολόγητη επίδραση στους άλλους. Για παράδειγμα: «Λυπάμαι για την επίδραση που είχε σε σένα η αποχώρησή μου από τη δουλειά». Μην θυσιάζεις τις ανάγκες σου για να φροντίσεις τους άλλους αυτή τη στιγμή. Το μόνο που θα καταφέρεις είναι να βλάψεις περαιτέρω τον εαυτό σου και ακριβώς τους ανθρώπους που δεν θέλεις να πληγώσεις.
Επικέντρωσε την προσοχή σου στην ανάρρωσή σου. Κάνε ό,τι χρειάζεται ώστε αυτό να μην ξανασυμβεί. Ποιο είναι ένα μικρό βήμα που μπορείς να κάνεις σήμερα για την ανάρρωσή σου; Για παράδειγμα, κλείσε ραντεβού με τον γιατρό σου για να συζητήσεις την παραπομπή σε επαγγελματία ψυχικής υγείας, δώσε προτεραιότητα στην ξεκούραση, βρες χρόνο να συναντήσεις έναν έμπιστο φίλο ή πέρασε χρόνο στη φύση.
Ημερολόγιο 5: Αβεβαιότητα – 16 Μαρτίου 2021
Πρόσφατα, σε κάποιο σημείο, έχασα αυτή την ώθηση και άρχισα να πέφτω ελεύθερα ξανά, και αυτή τη φορά ήμουν ενήμερη ότι δεν είχα πού να προσγειωθώ. Είχα φρικάρει τελείως. Κοίταζα μέσα στην άβυσσο, και δεν υπήρχε τίποτα. Ποτέ δεν έχω πηδήξει από γκρεμό· πάντα έχω έναν προορισμό. Είμαι άνθρωπος που σχεδιάζει· πάντα έχω ένα σχέδιο.
Η ελεύθερη πτώση ξανάρχισε όταν τελείωνα τις τελευταίες διοικητικές εργασίες που έπρεπε να κάνω για την προηγούμενη δουλειά μου. Αυτή η δουλειά μου πήρε μερικές εβδομάδες, δουλεύοντας πλήρες ωράριο για να την ολοκληρώσω, και γέμισε τις μέρες μου, εμποδίζοντάς με να δω το γυμνό χάσμα της ζωής μου – κατά κάποιον τρόπο, ήταν ένα είδος προστασίας.
Έτσι, φυσικά, άρχισα να ψάχνω απεγνωσμένα για δουλειά. Ειλικρινά, έψαχνα για δουλειά κατά διαστήματα και πριν από αυτό. Αν ήσασταν μια μύγα στον τοίχο τις τελευταίες εβδομάδες, θα με είχατε δει να κάθομαι στο γραφείο μου, να επεξεργάζομαι το βιογραφικό μου, να εγγράφομαι σε μεγάλες ιστοσελίδες εύρεσης εργασίας και να υποβάλλω αιτήσεις για θέσεις εργασίας μετά το τέλος μιας ολόκληρης ημέρας συγγραφής εκθέσεων για πελάτες. Θα είχατε ακούσει μερικές σκέψεις για το τι θα έπρεπε να κάνω μέσα στο μυαλό μου. Μία από αυτές ήταν να κάνω κάτι στο πλαίσιο της ειδικότητάς μου. Μια άλλη ήταν να κάνω κάτι εντελώς διαφορετικό με ελάχιστες έως καθόλου ευθύνες. Σκέφτηκα ακόμη και να μην δουλέψω καθόλου. Η αγαπημένη μου ιδέα ήταν να ξεκινήσω με ένα φορτηγάκι για να γυρίσω την Αυστραλία. Σε κάποιο σημείο, συνειδητοποίησα ότι το μυαλό και το σώμα μου ήταν απασχολημένα με την αναζήτηση ενός σημείου προσγείωσης (δηλαδή, ενός σχεδίου).
Μίλησα γι’ αυτό με τον Ράιαν μόλις προχθές. Υποσχέθηκα να του μιλάω περισσότερο, ειδικά όταν εμπλέκομαι σε σκέψεις για κάτι και προβαίνω σε ενέργειες που δεν με βοηθούν. Το να μιλάω μαζί του βοηθάει. Ξέρω ότι νοιάζεται για μένα και δεν διστάζει να είναι ειλικρινής μαζί μου αν αυτό που κάνω δεν εξυπηρετεί αυτό το σκοπό. Στο παρελθόν δεν θα το μοιραζόμουν ούτε μαζί του ούτε με κανέναν άλλο, και κατέληγα με ένα μπερδεμένο κουβάρι από παράλογες σκέψεις, πεποιθήσεις και συμπεριφορές που με έκαναν μόνο να νιώθω χειρότερα. Το να το συζητάω μαζί του με βοηθά να ξεμπερδέψω λίγο αυτό το κουβάρι και με εμποδίζει να χάσω τον έλεγχο. Αυτή τη φορά δεν ήταν κάτι διαφορετικό.
Σε έναν από τους καθημερινούς μας περιπάτους με το κουτάβι μας, την Χάνα, του μίλησα για ό,τι συνέβαινε στο μυαλό μου και του είπα ότι έψαχνα απεγνωσμένα για δουλειά, νιώθοντας την πίεση να βγάλω τα προς το ζην και να συμβάλω στο οικογενειακό εισόδημα. Το απλό να εκφράσω φωναχτά ό,τι συνέβαινε στο μυαλό μου βοήθησε. Τα λόγια ενθάρρυνσης, αγάπης και υποστήριξής του, να κάνω ό,τι με βοηθά να είμαι υγιής και ευτυχισμένη, με βοήθησαν να ξεμπερδέψω μέρος αυτής της ιστορίας και με οδήγησαν στην αποφασιστική απόφαση να πάρω 12 μήνες άδεια από την εργασία μου στον τομέα της ψυχικής υγείας, απομακρύνοντας τον εαυτό μου από έναν ρόλο φροντίδας. Είμαι πολύ ευγνώμων που αποφάσισα να του μιλήσω για τις τρέχουσες μπερδεμένες σκέψεις μου· αυτό οδήγησε σε μια κρίσιμη απόφαση.
Αυτή η απόφαση μου έκανε πολύ καλό. Ένα βάρος έφυγε από τους ώμους μου. Ξεκίνησε το διάλειμμα ενός έτους μου (gap year). Ένα «gap year» με μια τεράστια διαφορά: ένα που επικεντρώνεται στο να γίνω καλύτερα και να κάνω ό,τι είναι απαραίτητο για να θεραπευτώ.
Κανόνας για το «Gap Year»
Να ασχολούμαι με δραστηριότητες που ικανοποιούν τις ανάγκες μου. Να φροντίζω τον εαυτό μου χωρίς να ασχολούμαι με εργασία που περιλαμβάνει την παροχή ψυχικής φροντίδας σε άλλους για τουλάχιστον 12 μήνες.
Αν και αυτή η απόφαση και η υποστήριξη του Ryan με βοήθησαν σημαντικά, συνειδητοποίησα ότι ακόμα δεν είχα κάπου να προσγειωθώ· δεν είχα σχέδιο. Εξακολουθούσα να πέφτω ελεύθερα στο άγνωστο, αβέβαιη για το πού θα προσγειωθώ. Η θέα ήταν θολή, μπερδεμένη, ασαφής, τρομακτική και ξένη.
Σε κάποιο σημείο (δεν ξέρω πότε), τα σύννεφα διαλύθηκαν. Δεν ξέρω γιατί· ίσως ήταν ένας συνδυασμός της τήρησης ημερολογίου, των συζητήσεων με τον Ryan και του χρόνου. Όποιος κι αν ήταν ο λόγος, έγινε σαφές ότι πίεζα τον εαυτό μου να βρω έδαφος (δηλαδή, ένα σχέδιο εργασίας) επειδή πίστευα ότι αυτό θα με βοηθούσε να νιώσω ασφαλής, σίγουρη και να έχω τον έλεγχο. Έψαχνα για βεβαιότητα. Ωστόσο, το να πιέζω τον εαυτό μου να βρω ένα σχέδιο εργασίας δημιούργησε μόνο περισσότερη ταλαιπωρία. Έπρεπε να σταματήσω να πιέζω τον εαυτό μου να έχω ένα σχέδιο και, αντίθετα, να αφήσω τα πράγματα να κυλήσουν, να είμαι παρούσα στον ουρανό, αυτόν τον τόπο της αβεβαιότητας, το μεγάλο άγνωστο. Αν παραμείνω ακίνητη, παρούσα σε αυτό το μέρος, πιστεύω ότι οι απαντήσεις θα έρθουν κάποια στιγμή και το σχέδιο θα ξεδιπλωθεί. Ένα σχέδιο που πιθανότατα θα είναι πιο υγιές και πολύ πιο σοφό από αυτό που δημιουργήθηκε από την πίεση.
Έτσι, το σχέδιο είναι να μείνω ακίνητη και να αγνοήσω την παρόρμηση να πιέσω τον εαυτό μου· να επικεντρωθώ στη φροντίδα του εαυτού μου — διαλογισμός, χρόνος στη φύση, παρέα με τους αγαπημένους μου, stand-up paddle boarding (SUP), πεζοπορία και διατάσεις, ό,τι με στηρίζει εκείνη τη στιγμή.
Πρακτική Ευεξίας
Όταν όλα σταματούν, μπορεί να είναι ανησυχητικό. Σε ρίχνει σε μια δίνη περίπλοκων συναισθημάτων, σκέψεων και σωματικών αισθήσεων, συχνά απροσδόκητα, ειδικά αν είσαι άτομο με υψηλές επιδόσεις.
Η αβεβαιότητα είναι μια δύσκολη κατάσταση, και το να φτάσεις στη βεβαιότητα σε μια στιγμή δεν είναι πάντα εφικτό.
Αντί να το αντιμετωπίζεις αυτό ολομόναχος, μίλα γι’ αυτό με έμπιστους φίλους, την οικογένεια ή έναν επαγγελματία. Πες το δυνατά. Όταν εκφράζουμε με λόγια αυτό που συμβαίνει, αυτό μας βοηθά να επεξεργαστούμε τις εμπειρίες μας.
Έχετε ποτέ συζητήσει κάτι με κάποιο άτομο, το οποίο δεν σας απάντησε κάτι συγκεκριμένο, απλώς κάθισε εκεί και άκουσε, και μετά αισθανθήκατε καλύτερα, ίσως μάλιστα να καταλάβατε τι να κάνετε στη συνέχεια;
Μιλήστε με κάποιο άτομο. Αν δεν έχετε κάποι@, μιλήστε με ένα θεραπευτ@ ή γράψτε τα στο ημερολόγιό σας.
Σχετικά με τη συγγραφέα
Η Shannon Swales είναι μια γυναίκα μέσης ηλικίας που έχει περάσει μεγάλο μέρος της ζωής της αντιμετωπίζοντας άγχος, περιόδους κατάθλιψης και, πιο πρόσφατα, επαγγελματική εξουθένωση και κόπωση από συμπόνια. Πάντα ένιωθε μια βαθιά σύνδεση τόσο με τα ζώα όσο και με τους ανθρώπους που έχουν ανάγκη, με έλξη προς την κατανόηση της ανθρώπινης συμπεριφοράς και τη βοήθεια προς όσους υποφέρουν. Η πορεία της Shannon εξελίχθηκε από την προσπάθεια να ανταποκριθεί σε εξωτερικές προσδοκίες στην ανακάλυψη του αληθινού εαυτού της και των αναγκών της για να ανθίσει. Ως ιδρύτρια του «Burnout Psychology Support», συγγραφέας του βιβλίου «Nothing Left to Give: A Psychologist’s Path Back from Burnout» και παρουσιάστρια του podcast «When Burnout Becomes Reality», συνδυάζει την προσωπική της εμπειρία με την επαγγελματική της εξειδίκευση για να βοηθήσει τους άλλους να αναρρώσουν και να εξελιχθούν. Παράλληλα με το έργο της ως ψυχολόγου, η Shannon αντλεί χαρά από τα απλά πράγματα της ζωής: τα ταξίδια, τις ήσυχες στιγμές στο σπίτι με τον σύζυγό της και τα δύο σκυλιά της, καθώς και τη συνεχή εξερεύνηση του τι σημαίνει να ζει κανείς αυθεντικά.
* ακολουθήθηκε στη μετάφραση η χρήση του όρου “πελάτης” καθώς αυτόν χρησιμοποιεί η συγγραφέας παρόλο που ο όρος θεραπευόμενα άτομα θεωρούμε είναι πιο ταιριαστός
** στο κείμενο έχει υιοθετηθεί μια συμπεριληπτική γλώσσα ως προς τις έμφυλες αντωνυμίες